HIBAPRESS – Mohammed Zerriouh
Het dorp Arqman in de provincie Nador herbergt een historisch en economisch erfgoed dat nog steeds getuigt van de relatie van de mens met zijn land en natuurlijke hulpbronnen. Dit betreft de zoutvelden die lokaal bekend staan als "Amoutor Al Malh" of "Tibhayra", een gebied dat al tientallen jaren verbonden is met zoutwinning. Het belang van deze locatie beperkt zich niet tot de economische waarde, maar strekt zich ook uit tot het historische geheugen dat teruggaat tot de periode van de Spaanse aanwezigheid in de regio, toen faciliteiten werden opgericht voor de winning en export van zout via de schepen die aanmeerden in de haven van Arqman.
De overblijfselen van de oude faciliteiten en de overgebleven sporen van de fabrieken en pompen vertellen hoofdstukken uit de geschiedenis van de regio, die nog steeds aanwezig is in het geheugen van de dorpsbewoners, ondanks de achteruitgang en verwaarlozing die deze monumenten hebben getroffen. Deze overblijfselen zijn stille getuigen geworden van een historische periode waarin zout een van de middelen was die bijdroegen aan het stimuleren van de lokale economie, voordat de faciliteiten achteruitgingen en belangrijke delen van hun kenmerken verdwenen, waardoor een te documenteren en te waarderen erfgoed achterbleef.
Het meer dat deze velden herbergt, kenmerkt zich door natuurlijke eigenschappen die het tot een geschikte ruimte maken voor zoutophoping, aangezien het regenwater in de winter verzamelt, terwijl delen ervan in de zomer veranderen in velden bedekt met een witte kleur door zoutafzettingen. Dankzij het hoge zoutgehalte is het meer een natuurlijke bron geworden waaruit de bevolking belangrijke hoeveelheden van deze stof wint, een proces dat voornamelijk afhankelijk is van traditionele methoden die grote lichamelijke inspanning en lang geduld vereisen.
Ondanks de ontberingen en moeilijke omstandigheden van het werk, blijven de zoutvelden een bron van levensonderhoud voor tientallen mensen uit de regio, die deze stof blijven winnen in ruil voor beperkte inkomsten die afhankelijk zijn van de omvang van de oogst en de arbeidsomstandigheden. Zo vormen deze velden niet zomaar een voorbijgaande natuurlijke ruimte, maar zijn ze verbonden met een dagelijks bestaan en gezinnen die afhankelijk zijn van wat het meer produceert om een deel van hun behoeften te dekken, wat de achteruitgang of verdwijning van deze activiteit een directe bedreiging maakt voor een traditionele levensonderhoudsbron die standhoudt ondanks de veranderingen in de regio.
Gezien dit economische en historische belang, is er behoefte om na te denken over manieren om de zoutvelden van Arqman te redden van verdwijning, door ze te beschermen, hun omgeving te rehabiliteren en hun natuurlijke en erfgoedkenmerken bekend te maken, terwijl gezocht wordt naar mogelijkheden om ze toeristisch te waarderen op een manier die hun uniciteit behoudt en de lokale bevolking ten goede komt. De locatie die het zout aan de bevolking van de regio levert en waarvan het natuurlijke landschap bezoekers aantrekt, verdient het om een drijvende kracht te worden voor lokale ontwikkeling in plaats van bedreigd te blijven door achteruitgang en vergetelheid, vooral omdat het behoud ervan het bewaren van een deel van het geheugen van Arqman en het beschermen van een economische bron die nog steeds tientallen gezinnen onderhoudt, betekent.
0 تعليقات الزوار