HIBAPRESS
De activiteiten van de Openbare Boekenbeurs in haar derde editie, die eind vorige week in de Libische hoofdstad Tripoli van start ging met deelname van lokale en Arabische uitgeverijen, gaan door. De publicaties varieerden op het gebied van literatuur, recht en cyberbeveiliging. De beurs werd ook vergezeld door een cultureel programma dat discussies over denkbeelden, vertelkunst, poëzie-avonden en boeks signeersessies omvatte.
Wat betreft het genre van de roman, was de eerste culturele activiteit een ontmoeting met Dr. Abdulhafid Al-Abed en de schrijver Shukri Al-Miji Idi om het onderwerp te bespreken: Wanneer een dichter een romanschrijver wordt, blijft de poëzie dan in hem sluimeren?
Al-Abed legde uit dat de roman meer dan één literair genre omvat, maar dat de aanwezigheid van poëzie in de roman zeer beperkt is. Misschien zijn biografische romans vaak poëtisch, maar uiteindelijk spreekt de romanschrijver vanuit de cultuur en visie van het personage.
Over de relatie tussen filosofie en de roman zei Al-Abed dat de fasen van de roman talrijk zijn. We zien een roman die gebaseerd is op experiment en kennis biedt, en niet geboeid is door de filosofische dimensie. Deze kennis komt niet in de vorm van directe retoriek, maar door een algemene visie die de roman beheerst, en de lezer moet dit afleiden. Hij voegde eraan toe dat de roman geen prekerige of morele retoriek is, zelfs als er enkele filosofische visies in vervlochten zijn.
Over de vraag of de woestijn een grote plaats inneemt in de Libische roman, merkte Al-Abed op dat de schrijver uitgaat van zijn eigen persoonlijke ervaring en zijn eigen ruimte. Hij schrijft over de woestijn en het dorp. Hier raakt de schrijver specifiek zijn narratieve ervaring aan. En als we zeggen dat de woestijn en het dorp aan de rand van de stad liggen, dan is de roman bezig met het volgen van de contexten en ruimtes van deze rand.
Wat betreft het verschijnen van Libische romans in internationale wedstrijden, en of dit een rijpheid in de narratieve schrijfstijl weerspiegelt, antwoordde Al-Abed dat het belangrijke voordeel hiervan is om lezers naar deze werken te leiden en de aanwezigheid van de Libische literatuur in de Arabische ruimte in het algemeen te benadrukken.
Van zijn kant vertelde de schrijver Shukri Al-Midi Eiji een deel van zijn autobiografie, en hoe de eerste vragen over identiteit op school kwamen toen de leraar de niet-Libische studenten vroeg te vertrekken. Toen kwam hij naar me toe en vroeg: Ben jij Libisch? Shukri zegt: Ik voelde voor het eerst dat er iets anders was. En ik ontdekte later dat er een beslissing was om de Tabaoui-gemeenschap in twee delen te verdelen. Dit verschil manifesteerde zich op scholen en in instellingen voor levensmiddelen, door de term "aandeelhouders" en "niet-aandeelhouders", dat wil zeggen, degenen die in die instellingen geen basisvoedsel kunnen krijgen in een zeer moeilijke tijd en omstandigheid.
Al-Midi Eiji geeft aan dat zijn relatie met schrijven begon op het moment dat hij de literatuur van de schrijver Al-Sadiq Al-Nihoum en het boek Duizend-en-één-nacht leerde kennen, waarbij de gedachte om na te bootsen wat hij las hem ertoe bracht. Later kreeg hij de wens om van die gedachte bevrijd te worden. En hij vergeet niet te vermelden dat hij de literatuur van Al-Nihoum en Duizend-en-één-nacht leerde kennen door een grappig incident: een straf van zijn vader als gevolg van het begaan van een onacceptabele daad, en de gevangenisstraf was in de bibliotheek van het huis, die ongeveer 700 boeken bevatte. Daar leerde hij de werken van Al-Nihoum en de werelden van Duizend-en-één-nacht kennen.
Naast de roman was poëzie aanwezig gedurende de beursactiviteiten. Het publiek luisterde naar gedichten van de dichters (Omar Abdul Dayem, Amal Binoud, Fathiya Al-Jadeedi, Hanan Mahfouz, Ahmed Al-Fakhri, Akram Al-Yaseer, Mooni Ben Mansour, Hamza, Kamal Al-Shalabi).
Over de relatie tussen Italië en de Libische literatuur gaf de Italiaanse vertaler en oriëntalist Elvira Diana een lezing getiteld (De ontvangst van Libische literatuur in Italië… tussen geschiedenis en stereotypen). De onderzoeker belichtte het belang van het begrijpen van de Libische narratief en het omvatten van de verschillende representaties die de Italiaanse ontvanger moet begrijpen, vooral omdat de Libische literatuur slechts bekend is via een zeer beperkt aantal namen.
Het traject van kunstmatige intelligentie
Binnen de activiteiten van de boekenbeurs gaf de schrijver Ramiz Al-Nuwaisri een lezing over de toekomst van creatief schrijven in het tijdperk van kunstmatige intelligentie, waarin hij erop wees dat de daad van het schrijven kan worden gezien als een poging om de menselijke ervaring te beheren en uit te drukken. En zo kunnen we de aard en specificiteit van deze ervaring vragen, of deze nu het product is van een werkelijkheid die hij heeft beleefd en aangeraakt in de vorm van gebeurtenissen en situaties, of dat het schrijven voortkwam uit het perspectief van andere geschreven ervaringen.
Al-Nuwaisri vervolgde dat het gebruik van kunstmatige intelligentie door de schrijver kan worden benut om bijvoorbeeld narratieve lacunes te ontdekken, initiële ideeën te ontwikkelen en plotlijnen van romans te herzien. Ook kan het schrijfproces, volgens de visie van Al-Nuwaisri, worden ondersteund zonder volledige afhankelijkheid van kunstmatige intelligentie. Dat wil zeggen, het vertrouwen erop als een hulpmiddel dat de lacunes opvult die we misschien niet opmerken te midden van onze mentale strijd met formulering, omgang met personages en alle combinaties van de narratieve plot.
Van Mahbouba naar Kalamy
Van haar kant behandelde de schrijfster Mahbouba Khalifa in een lezing die ze op maandag hield, het onderwerp (De wetenschapszang en het gedicht van één vers), waarin ze haar visie presenteerde op wat deze poëtische vorm inhoudt, die een van de kenmerken is van het Libische culturele erfgoed, en wat het weerspiegelt aan betekenissen die de menselijke ervaring uitdrukken, evenals haar verwijzing naar de inhoud met betrekking tot het bewaren van identiteit en het bewaren van nationaal geheugen.
Binnen de reeks culturele activiteiten ging critici Ahlam Al-Kalami in op de lezing getiteld (De vraag naar betekenis en de grenzen van lezen) het concept van strategie en methode. Laatstgenoemde is gebaseerd op semiotiek en structuralisme, terwijl de strategie gebaseerd is op de uitspraak, en de uitspraak is het idee, en het idee leidt ons tot het lezen van de tekst met zijn culturen, dat wil zeggen, de cultuur die de lezer met zich meedraagt. De literaire tekst bestaat uit elementen en deeltjes, net als elk gebouw. Bijvoorbeeld, de vermelding van een rivier en vuur heeft betekenissen die afhankelijk zijn van hun aanwezigheid in de tekst. En zo verder.
Al-Kalami verduidelijkde ook dat het lezen van de tekst niet open moet staan voor ongecontroleerde interpretaties of onderhevig moet zijn aan lezingen die de grondbeginselen van kritische contexten missen.
0 تعليقات الزوار