HIBAPRESS – Abdelatif Berka
Idriss Lashkar, de eerste secretaris van de Socialistische Unie van Volkskrachten Partij, bevindt zich op een van de meest gevoelige momenten in zijn politieke carrière, met de start van de onderhandelingen over de vorming van de volgende regering, geleid door Fatima Ezzahra Mansouri van de Authenticity and Modernity Party. Na de stemming van de Nationale Raad van de partij om deelname aan de regering te bespreken, is de vraag niet langer beperkt tot de deelname van de Socialistische Unie aan de meerderheid, maar strekt zich uit tot de aard van de voorwaarden die Lashkar zal stellen, de omvang van de winsten die hij zal opeisen, en zijn vermogen om de onafhankelijkheid van het partijbesluit te handhaven binnen een coalitie die wordt beheerst door meerdere berekeningen.
Om Lashkars keuzes te begrijpen, moeten we zijn geschiedenis in het beheer van politieke gevechten herinneren, van de discussie over het kiescollege tot de motie van wantrouwen, inclusief zijn conflicten met zijn tegenstanders binnen het partijlandschap. De man heeft ervaring opgedaan waardoor hij beseft dat overheidsbesprekingen niet altijd worden beslist door het aantal zetels, maar ook door het vermogen om politieke voorwaarden op te leggen en posities te verwerven die de partij daadwerkelijke invloed in het besluitvormingsproces geven.
Vanuit dit perspectief lijkt de kwestie van ministeriële portefeuilles deel uit te maken van een bredere vergelijking met betrekking tot de positie van de Socialistische Unie binnen de komende meerderheid, en of deze een significante deelname zal krijgen of tevreden zal zijn met een beperkte aanwezigheid die niet overeenkomt met haar ambities.
De weg van Lashkar is echter niet geplaveid met winsten, aangezien hij te maken krijgt met kritiek van politieke tegenstanders, met name van de Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling, naast vragen die door een deel van het publiek worden gesteld over de positie van de Socialistische Unie binnen het Marokkaanse linkse kamp. Ook de afstand tot de Progressieve en Sociale Partij en de verschillen met andere linkse componenten hebben de taak om een meer omvattende socialistische rol te herstellen gecompliceerder gemaakt. Daarom zal de overheidsalliantie met de Authenticity and Modernity Party niet alleen een alliantie zijn om de fase te beheren, maar zal het Lashkar voor de noodzaak stellen om de politieke basis van deze keuze te verduidelijken en hoe deelname aan de regering te verzoenen met de historische referentie van de partij.
In deze context komt de kwestie van het voorzitterschap van het parlement en significante regeringsposities naar voren, aangezien dit tot de dossiers behoort die in de onderhandelingsberekeningen kunnen worden meegenomen, zonder dat dit betekent dat er definitieve eisen zijn. Zal Lashkar genoegen nemen met beperkte portefeuilles in ruil voor invloed op het regeringsprogramma, of zal hij aandringen op een vertegenwoordiging die zijn partij meer politiek gewicht geeft? Het is zeker dat de man beseft dat deelname aan de regering zonder duidelijke garanties de deelname tot een last kan maken, vooral als de partij wordt geconfronteerd met de noodzaak om beslissingen te verdedigen waarover zij onvoldoende invloed heeft.
Het belang van deze berekeningen neemt toe naarmate een nieuwe fase in het beheer van het partijleiderschap nadert, aangezien de resultaten van de onderhandelingen deel kunnen uitmaken van de evaluatie van Lashkars ervaring aan het hoofd van de Socialistische Unie.
De man wordt in de laatste stadia van zijn beheer van de vooraanstaande partij geconfronteerd met de eis om te bewijzen dat zijn politieke ervaring de partij in staat kan stellen om weer initiatief te nemen, in plaats van simpelweg aanwezig te zijn in de instellingen. Hij kan een moeilijke weg kiezen die deelname koppelt aan een duidelijk politiek en programmatisch contract, in plaats van zich te beperken tot de verdeling van portefeuilles. Hij riskeert echter de kosten van deelname aan een meerderheid die zal worden geconfronteerd met grote sociale en economische verwachtingen.
Uiteindelijk is de examen van Lashkar niet alleen afhankelijk van het aantal socialistische ministers in de volgende regering, of van de posities die de partij kan verkrijgen, maar ook van haar vermogen om potentiële deelname om te zetten in een duurzame politieke winst. Oppositie is niet noodzakelijkerwijs een nederlaag, en deelname aan de regering betekent niet automatisch een overwinning. Tussen de ambitie om de historische positie van de Socialistische Unie te herstellen en de gevaren van integratie in een alliantie geleid door andere krachten, zal Lashkars beslissing de aard van zijn laatste weddenschap onthullen: streeft hij ernaar de invloed van zijn partij van binnenuit de regering te heropbouwen, of geeft hij er de voorkeur aan om van buitenaf te manoeuvreren om een grotere mate van onafhankelijkheid te behouden?
0 تعليقات الزوار