HIBAPRESS – Abdelatif Baraka
De Partij van Authenticiteit en Moderniteit (PAM) bevindt zich in een cruciale politieke fase, nadat ze zich geconfronteerd zag met een nieuwe vergelijking tijdens de consultaties voor de vorming van de volgende regering, gezien de bedenkingen tegen haar voortgezette deelname aan de meerderheid. Hoewel wat achter de schermen gebeurt nog steeds wordt bepaald door het logische van onderhandelingen en partijberekeningen, overstijgt de belangrijkste politieke boodschap voor de PAM de kwestie van deelname aan de regering en raakt het aan een diepere vraag over de toekomst van de partij en haar imago na een regeringservaring die een volledige termijn heeft geduurd.
De terugtrekking uit de regering, zoals de geruchten gaan, zal niet alleen het resultaat zijn van onderhandelingen over de vorming van de meerderheid, maar kan een politiek moment worden dat de partij oproept tot een rustige kritische reflectie. De regeringservaring heeft enerzijds het vermogen getoond om een aantal sociale en economische projecten en hervormingen door te voeren, maar heeft anderzijds moeilijkheden blootgelegd op het gebied van politieke communicatie en het verdedigen van de resultaten, en crises met betrekking tot het imago van sommige functionarissen en het beheer van een aantal dossiers die onderwerp van politieke en mediadiscussie zijn geworden.
In deze context is een stem binnen de partij die liever anoniem blijft, van mening dat het probleem niet altijd te wijten was aan technische competentie of het vermogen om dossiers te beheren, maar aan wat hij omschreef als een zwak "politiek adem" bij sommige regeringsfiguren, met name op het gebied van communicatie, overtuiging en het dragen van de kosten van beslissingen en het verdedigen ervan tegenover de publieke opinie.
Deze evaluatie gaat verder dan dat, omdat het stelt dat het succes van hervormingen alleen niet voldoende is om politieke continuïteit te garanderen, aangezien regeringen ook worden gemeten aan de hand van hun vermogen om vertrouwen op te bouwen, hun keuzes uit te leggen en politieke crises te beheren.
Deze fase roept ook een gevoeliger kwestie op met betrekking tot belangenconflicten, nadat enkele gevallen die verband houden met ministers van de partij een breed debat hebben aangewakkerd over de scheidslijnen tussen regeringsverantwoordelijkheid en particuliere belangen. Wat de juridische en politieke beoordeling van elk geval ook mag zijn, de cumulatieve discussie over deze dossiers heeft het imago van de partij geschaad en haar tegenstanders veel ruimte gegeven om haar aan te vallen, vooral in een politieke context waarin het vertrouwen en de transparantie een grotere invloed hebben gekregen op de beoordeling van de prestaties van partijen.
Daarom kan de "struikelblok van de PAM" een kans zijn om het huis intern te herordenen, en niet alleen een gelegenheid om beschuldigingen uit te wisselen over wie verantwoordelijk is voor de huidige situatie. De partij heeft een openhartige politieke evaluatie van haar ervaring nodig, die fundamentele vragen beantwoordt: wat heeft ze bereikt? Waar heeft ze gefaald? En waarom zijn sommige regeringssuccessen niet omgezet in politiek en volkskapitaal? En ligt het probleem bij de personen en gezichten, of bij de manier van politiek bedrijven en communiceren met de samenleving?
Aan de andere kant zal de toekomst van de PAM niet alleen worden bepaald door haar positie binnen de volgende regering, maar door haar vermogen om de lessen van de fase te absorberen.
Als de partij naar de oppositie gaat, kan ze een kans vinden om haar discours te herbouwen en het politieke initiatief terug te winnen, weg van de druk van regeringsverantwoordelijkheid. Als ze echter in de meerderheid blijft, zal ze worden opgeroepen om haar instrumenten, gezichten en manier van werken te vernieuwen, om te voorkomen dat de voortzetting aan de macht een voortzetting van dezelfde crisis wordt.
Hier komt de verantwoordelijkheid van de aangewezen premier, Aziz Akhannouch, naar voren in het bepalen van de aard van de komende fase: is er een regering nodig die voornamelijk is gebaseerd op technische competentie en technocraten, of een regering met een sterk politiek adem, bestaande uit ministers die in staat zijn tot communicatie, overtuiging en het dragen van politieke verantwoordelijkheid en het verdedigen van hun keuzes? Of zal de inzet zijn op een formule die technische competentie en politieke bekwaamheid combineert?
Uiteindelijk is het werkelijke probleem voor de PAM misschien niet het verlies van een regeringspositie, maar eerder hoe dit moment kan worden omgezet in een diepgaande politieke herziening. Partijen worden niet alleen gemeten aan het aantal portefeuilles dat ze verkrijgen, maar aan hun vermogen om zichzelf te vernieuwen, naar de samenleving te luisteren, hun fouten te corrigeren en nieuw vertrouwen op te bouwen. Vanuit dit oogpunt kan de struikelblok van de PAM het begin zijn van een echte test voor de toekomst van de partij, en niet noodzakelijkerwijs haar einde.
0 تعليقات الزوار